De zomervakanties zijn begonnen en we vertrekken massaal naar het zuiden. Gewapend met telefoon en tablet en door Neelie Kroes voorzien van goedkopere tarieven als munitie. Jammer genoeg.

Het mooie weer van deze periode doet me denken aan een vakantie van een jaar of vijftien geleden. Met een vriend was ik naar Ierland getrokken om daar met de trein en te voet rond te toeren. Geen plannen anders dan dat we van oost naar west zouden gaan en weer terug. Op een zekere avond kwamen we in een pub terecht. Natuurlijk. Daar raakten we met een schipper aan de praat. Het was er echt een uit de boekjes: verweerd gezicht, verhalen voor tien die te mooi waren om waar te zijn maar die je graag geloofde. En in ieder stadje een schatje. Bij die ene had hij een kind, dus zij was net iets meer dan een scharreltje.

In dezelfde omgeving maar dan vijftien jaar later zouden mijn reisgenoot en ik dit nooit hebben meegemaakt. De kroeg zou volgens diens site, Yelp of Google+ zijn gesloten. We waren er nooit heen gegaan. Die avond hadden de plattelandsvrouwen namelijk hun wekelijkse avondje in de pub. Wij wisten dat natuurlijk niet, liepen dus doogemoedereerd naar binnen, bestelden zwart bier en hadden snel contact met de schipper. Hij was huisraad, dus werd er zelfs door het lokale vrouwvolk niet uitgezet. Hij stelde ons gezelschap kennelijk op prijs en zorgde ervoor dat we mochten blijven. In ruil daarvoor moesten we wel een lied uit ons land zingen. Na veel drank en gezang bereikten we vast erg laat ons hostel. Geen idee hoe laat het was. We hadden geen horloges. Ook geen mobieltjes.
Een dag later, na een behoorlijke fietstocht bergopwaarts, aten we appeltaart met warme vanillesaus. Ook die hadden we vandaag de dag niet gegeten. Het fietspad staat namelijk niet op de kaart en de bijklussende oma werkte vanuit huis. Ze had enkel een bordje in de tuin staan die naar haar voordeur wees. “Thee en taart: 1 pond.” Niets digitaals aan. 

Het is nog maar zo kort geleden en toch al onvoorstelbaar. Geen telefoon mee op vakantie, geen uitgeprinte beschrijving met reistips van internet. Ik ben blij dat ik het ooit heb meegemaakt.
Mijn opa zei wel eens: “Wie ver reist, kan veel verhalen.” Ik denk dat dat spreekwoord uit ons vocabulaire gaat verdwijnen. Mobiel internet in het buitenland wordt steeds goedkoper. Het vreemde is, dat we dat overwegend gebruiken om onze vrienden en familie via Whatsapp en Facebook te vertellen wat we op dit moment aan het doen zijn. Tekst erbij, drie foto’s erbij en kort daarna ook de video. Bijna live gedeeld met iedereen die het maar wil horen. Het verhaal is al verteld voordat de reis voorbij is. 

Het lijkt wel alsof zoeken, ontdekken, verdwalen en verrast worden op vakantie tegenwoordig iets is voor domme reizigers. De smartphone weet waar de hotspots zijn. Waarom zou je nog dolen?
In mijn optiek ben je niet met vakantie geweest als je je vrienden in je broekzak meeneemt op reis. De impuls om alles te delen zorgt ervoor, dat je overal altijd thuis bent en je vertrouwde omgeving bij je hebt. Toevallig slaap je onder andermans dak en schijnt de zon iets vaker dan in Nederland.
Neelie Kroes heeft er eigenhandig voor gezorgd dat we eigenlijk nooit meer echt los komen van die vertrouwde omgeving. Nooit meer echt vakantie. De tarieven voor mobiel internetten in het buitenland blijven omlaag gaan (tips tegen hoge kosten).

Maar hoe erg is het nu eigenlijk écht gesteld met onze zucht naar mobiel internet op vakantie? Een steekproef van Zoover onder tweeduizend respondenten geeft het antwoord. Het blijkt, dat de helft van de vakantiegangers zijn laptop of tablet meeneemt op vakantie. Dat is meer dan puzzelboekjes en tijdschriften. Uit het onderzoeksverslag: “Zo is voor bijna 75 procent van de vakantiegangers internettoegang belangrijk bij het boeken van camping of in het hotel. Daarvan wenst meer dan zestig procent WiFi-ontvangst op het gehele terrein. Bijna dertig procent is tevreden met een centraal punt bij bijvoorbeeld de receptie. Voor slechts vier procent is mobiel internet afdoende.“
Draai voor de grap de rollen eens om. Maak van thuisblijvers dit jaar nu eens wel spoorzoekers. Stuur eens een kaartje in plaats van een ping.

*) Auteur Erwin Boogert houdt meer van struinen dan internationaal roamen.